Natuur rondom Itteren

Ronald Willems stuurde ons deze schitterende foto's van de hand van Jo Smeets toe, van de natuur rondom Itteren in haar volle glorie.

Reacties

Permalink

Itter me!

Een dorp aan de Maas gelegen.

Zijn laatste wandeling!

Langs de groen omheinde wegen struint de dorpeling … dan weer opgewekt dan weer verlegen! De rust, de stilte, hij is er geboren en getogen. Als jongste telg was hij de Benjamin van het gezin … beleefde er zijn jeugd … het dorp kende voor hem geen geheimen. Hij was er thuis, hij was bekend met alles en iedereen ... nu is hij terug voor die ene laatste wandeling. Wat heeft hij er zich op verheugd!

Bekend met meen en deen!

Tussen de boerderijen waar het ouderlijk huis ooit stond … liep hij dagelijks langs de velden over paden … over onverharde wegen met Riedel … zijn hond!

Hij tuurt over het landschap, de weides … het vers gemaaide gras … het doet hem denken aan hoe het ooit was. Hij mijmert, hier graasde ons vee … in deze weide … in dit land … in deze parel in het Limburgse Land.

De avond valt, het schemert … een lantaarn geeft wat licht. Hij komt langs het café maar kan het geurende aroma van de traditioneel gezette koffie niet weerstaan. Het is er warm, aangenaam … een beetje veranderd, de geur van gemorst bier zit nog in de (houten) vloer. De reuk van de ooit geurende sigaar is nog steeds aanwezig. Het café is rijk aan temperament, karakter, niet voorzien van enige luxe. Het is primair, oud, klassiek.

Het is eerlijk en oprecht! Het biedt warmte, het voelt thuis!

Uit de stokoude boxen klink zacht …. “Welkom in Limburg!”. Mijmerend zit hij aan een tafeltje en drinkt een mok koffie. Koffie gemaakt op de traditionele wijze en getrokken op de brandende en knetterende houtkachel in de hoek….!

Gloeiend heet en vol karakter. Hij voelt de pijn en stress van alle dag zijn lichaam en geest verlaten. Zijn ogen tasten de vele spreuken en de op de muur hangende vergeelde foto’s af. Hij neemt zich voor zodra hij thuis is het rijkelijk gevulde fotoboek met zijn unieke verzameling foto’s van Itteren voor de zoveelste keer ter hand te nemen en te bekijken. Het brengt hem steeds weer opnieuw weemoed en tranen, maar hij neemt het voor lief want er is toch niemand die het ziet … en hij kijkt terug … hij geniet!

Het voelt steeds weer melancholisch, nostalgisch en als nooit tevoren. Hij herdenkt het moment dat alleen hij herkend, hij voelt elkaars betrokkenheid ... de eendracht … van vervlogen tijden. Van hoe het ooit was!

Hij beleefd een uniek moment en noemt het jeugdsentiment!

Hij blijkt het groeten van een oude vriend niet te horen. Hij stoot hem aan en vraagt… hé hallo waar ben je,

“kin ste miech neet mie?” Waar ben je? Oh hallo, ik ben … waar ik me goed voel!

En dat is ……!

Na een moment van stilte besluit hij nog een dag te blijven … belt aan bij de oude Pastorie en vraagt de vrouw des huizes of er nog ruimte voor een oud dorpeling is die nog één maal graag “thuis” wil slapen!?

Ja, hoor … voor u altijd. Kom maar, binnen!

Na een goede nachtrust wordt hij wakker gekraaid door de haan. Bij bewustzijn gekomen door Douwe en in de realiteit gezet door de luidende klokken van de nabij gelegen Kerk! De klok luid, ze onderbreekt de rust, de stilte … onbewust!

Ze slaat negen slagen … het is negen uur … het stelt de”Itterenaar” op ludieke maar nostalgische wijze gerust!

 

Ronald Willems.