Wandel- en strinpaden (Concept)

Het grensmaasgebied tussen Borgharen en Itteren is opgeleverd als natuurgebied. De laatste werkzaamheden zijn verricht, runderen en paarden zorgen voor het onderhoud. De natuur ontwikkelt zich in een snel tempo waardoor het gebied er ruig en ontoegankelijk uitziet. Voor wandelaars en natuurliefhebbers is het mooi en uitdagend om te bezoeken, maar er zijn wel enkele kanttekeningen te plaatsen. Het gebied is toegankelijk vanuit enkele poortjes. Er zijn paadjes, maar die sluiten niet op elkaar aan. Wie niet bekend is in het gebied raakt al snel de weg kwijt. De lagere delen van het gebied zijn na regenval nauwelijks toegankelijk door het vele oppervlaktewater dat achterblijft. Grote stukken van het gebied zijn in de natte perioden alleen maar toegankelijk met laarzen. Het gevolg is dat het gebied niet uitnodigt om te gaan struinen. Zeker voor mensen die niet bekend zijn is er een grote drempel om het gebied binnen te gaan en te gaan verkennen. Voor ouderen en minder mobiele mensen is het gebied bijna ontoegankelijk. Dit is jammer, want het gebied is voor iedereen meer dan aantrekkelijk genoeg.

In het gebied zijn enkele concrete knelpunten aan te wijzen die de toegankelijkheid van het gebied beperken:

1. Er ontbreekt een duidelijke structuur van paden;

2. De toegangspoortjes zijn vanuit het gebied nauwelijks zichtbaar. Bezoekers weten niet waar ze het gebied kunnen verlaten;
3. De ontwateringsgeulen zijn in een natte, maar ook in een langer durende droge, periode nauwelijks te doorkruisen waardoor het niet mogelijk is om langs de Maas van Borgharen naar Itteren te lopen;

4. De zuidelijke ontwateringsgeul loopt vlak langs het poortje bij de Wiegershof. Bij nat, maar ook bij droog weer is het gebied vanuit dit poortje nauwelijks toegankelijk;

5. Hetzelfde geldt voor het poortje dat wat meer in de richting van Itteren ligt;

6. De historische verbinding tussen Borgharen en Itteren via de Pasestraat en Kruisweg wordt door de afwateringsgeul onderbroken;

7. Het pad dat om Borgharen, over de rand van de rivierverbreding loopt stopt waar de vroegere akker heeft gelegen, ter hoogte van het “eiland in de Maas” . Het vervolg van de rand is moeilijk begaanbaar terwijl dit een mooie route is om ver in het gebied te komen.
8. De zitbank bij het voormalige pompstation is verdwenen. Dit is jammer voor minder- validen omdat hier de enige verharde weg in het natuurgebied loopt.

wandelpaden_CON.pdf